Μπρίκι

Στη ζεστή γωνιά της χόβολης, ένα παλιό χάλκινο μπρίκι σιγοψήνονταν. Ο ήχος του βρασμού, σαν ψίθυρος, γέμιζε τον αέρα με το άρωμα του φρεσκοκομμένου καφέ. Δεν ήταν όμως ένας απλός καφές. Ήταν η αφορμή για μια ιστορία, μια ιστορία ρομαντική, πλεγμένη με το χρώμα του χαλκού και τη γεύση της παράδοσης.
Στην άλλη άκρη του καφενείου, καθόταν η Ελένη, με το βλέμμα στραμμένο στο μπρίκι. Κάθε φουσκάλα που ανέβαινε στην επιφάνεια, κάθε άρωμα που απελευθερωνόταν, της θύμιζε τον Νίκο. Τον άνθρωπο που, πριν χρόνια, της είχε χαρίσει αυτό το μπρίκι, λέγοντάς της: “Για να θυμάσαι πάντα τη γεύση του έρωτά μας.”
Και τώρα, χρόνια μετά, ο Νίκος ήταν πάλι εκεί, καθισμένος απέναντί της. Το βλέμμα του, βαθύ και ζεστό, συναντούσε το δικό της, και ο χρόνος έμοιαζε να σταματά. “Είναι έτοιμος;” τη ρώτησε, με φωνή χαμηλή και τρυφερή.
Η Ελένη χαμογέλασε. “Σχεδόν,” απάντησε, “όπως ακριβώς τον αφήσαμε.”
Ο καφές ήταν πλούσιος, με μια λεπτή, πικρή επίγευση που ισορροπούσε τέλεια με τη γλυκύτητα του ζαχαρούχου. Αλλά δεν ήταν η γεύση που τους έκανε να αισθάνονται έτσι. Ήταν η ανάμνηση, η αίσθηση ότι ο έρωτάς τους, σαν το μπρίκι στη χόβολη, σιγοψήνονταν όλα αυτά τα χρόνια, περιμένοντας τη στιγμή που θα ξαναβρεθούν.
Και τώρα, εκεί, στο παλιό καφενείο, με το άρωμα του καφέ να τους περιβάλλει, ήξεραν ότι ο έρωτάς τους, σαν το μπρίκι στη χόβολη, δεν θα έσβηνε ποτέ. Ήταν μια φωτιά που, αν και σιγοψήνονταν, πάντα θα έκαιγε, ζεστή και λαμπερή, φωτίζοντας το δρόμο τους.